بظیظ

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع ص) فربه نازک اندام. (منتهی الارب) (آنندراج). غلام بظیظ؛ پسر فربه نازک اندام. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر