بغال

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ع اِ) جِ بَغل، بَغلَه. استران. (ترجمان علامه جرجانی ص27) (از اقرب الموارد) (آنندراج). جِ بَغل. (ناظم الاطباء) :مراکب راهوار و بغال و جمال بسیار. (جهانگشای جوینی). و رجوع به بغل و بغله شود.