بغاوت

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ] (ع اِ مص). بغاوه. طغیان و سرکشی. (ناظم الاطباء). نافرمانی. (آنندراج). و رجوع به بغاوه شود.
- بغاوت کردن؛ حمله کردن و یورش آوردن. (ناظم الاطباء).
|| آزردن و جفا کردن. (ناظم الاطباء).