«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع اِ) جِ بَغیّ. (منتهی الارب). جِ بغی، بمعنی زنان فاحشه. (مؤید الفضلاء). جِ بغی، داه و زن زناکار. (آنندراج). و رجوع به بغی شود. || جِ بَغیّه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). بمعنی پیش روان لشکر. (مؤید الفضلاء). و رجوع به بغیه شود.