بغبغ

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ] (ع ص، اِ) چاهی که آبش نزدیک باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || فحل فربه از آهو. (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب)(1).
(1) - صاحب اقرب الموارد این معنی را در ذیل بُغَیبِغ مصغر کلمه آورده است.