«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِخ) فغفور. مرکب از: بَغ + پور، پسر خدا، لقبی که ایرانیان بشاهان چین داده اند و معرب آن فغفور است. (از حاشیهء برهان قاطع چ معین). و رجوع به فرهنگ ایران باستان ص87 و کرد و پیوستگی نژادی آن ص29 شود.