بغش

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص) باران نرم و ضعیف باریدن. (منتهی الارب). اندک باریدن. (تاج المصادر بیهقی). || الصبی یبغش الیه؛ یعنی می زارد به او و آمادهء گریستن است. (منتهی الارب). || پیدا آمدن گرد هوا در روزن از آفتاب، یقال: یبغش الهباء. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).