بغلگیری

«لغت نامه دهخدا»

[بَ غَ] (اِ مرکب) نام داو از کشتی. (غیاث). || (حامص مرکب) معانقه و یکدیگر را در بغل گرفتن. (آنندراج) :
ببین گرمی بادهء ناب را
بغلیگری آتش و آب را.
ظهوری (از آنندراج).
باز عهد آمد بغلگیری مینا می کنم
از کجا یاری چو او خون گرم پیدا میکنم.
کلیم (از آنندراج).