بفش

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) عظمت و شکوه و کر و فر باشد. (برهان) (فرهنگ نظام). مأخوذ از هندی، عظمت و شکوه و کر و فر. (ناظم الاطباء). اوش و بوش یعنی کر و فر و عظمت. (رشیدی). شکوه و عظمت و کر و فر باشد و آنرا بوش نیز گویند. (جهانگیری) (انجمن آرا) (آنندراج) :
باد و بفشی برای حرمت فرع
با عوام و بهانه شان بر شرع.
سنایی [ در صفت علمای ظاهر ].
(از جهانگیری) (انجمن آرا) (آنندراج) (فرهنگ نظام).
بدین باد و بفش سر و ریش گویی
سنایی نیم بوعلی سیمجورم.
سنایی (از انجمن آرا) (آنندراج).
رجوع به بوش شود.