بقاریه

«لغت نامه دهخدا»

[بَقْ قا ری یَ] (ع ص) چوب استوار و محکم. (ناظم الاطباء). || چوب دستی سخت: عصا بقاریه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). عصای سخت. (آنندراج ذیل بقاری)(1).
(1) - آنندراج به ضم «ب» آورده است.