بقاع

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ع اِ)(1) اصابه خرء بقاع؛ یعنی رسیدن کسی را غبار و عرق و ماندن قدری از آن در بدن، و خرء بقاع نیز گویند. (ناظم الاطباء). یعنی از غبار و عرق تن او پیسه گردید.
(1) - [ بَ ]. (ناظم الاطباء).