بقالاو

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ)(1) بقالیو. نوعی از ماهی دریاهای اروپا و افریقا(2). (دزی ج1 ص102). || ماهی قود، خشک نمک نزده(3). (دزی ج1 ص102).
(1) - Bacallao (در اسپانیولی، دزی ج1 ص102).
(2) - Merluche.
(3) - Morue Seche.