«لغت نامه دهخدا»
[بَقْ قا لَ] (ع ص) ارض بقاله؛ زمین تره زار. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به بقیله شود. || مؤنث بقال. (اقرب الموارد). رجوع به بقال شود.