بقایی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) معروف به مولانا بقایی کمانگر. از اوست:
لب بدندان چه گزی از پی خاموشی من
ناله ام را چو سبب آن لب و دندان شده است.
(از صبح گلشن).
تا بزلف تو سر درآوردم
سر بدیوانگی برآوردم.(از مجالس النفایس).
و رجوع به قاموس الاعلام ترکی ج2 شود.