بقش

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) بقس. شمشاد باشد. (از درختان جنگلی ایران ثابتی چ 1326 ه . ش. دانشگاه طهران ص166). نام درختی که بفارسی خوش سای نامند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از آنندراج). و رجوع به بقس شود.