بقیار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (معرب، اِ) عمامه و مندیل. دستار. (از دزی ج2 ص105): ثم اخرج له جبه واسعه عتابیه و بقیاراً مکم و امره ان یلبسهما. (از عیون الانباء ج1 ص177 س19). و اخرج له منشفه فیها جبه خارا و بقیار قصب و قمیص تحتانی انطاکی و لباس دمیاطی... (همان متن ج1 ص256).