بکره

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رَ] (ع اِ) بامداد. پگاه. (منتهی الارب). بامداد. پگاه. یقال أتیته بکره؛ أی باکراً. ج، بُکَر. (ناظم الاطباء). بامداد. (ترجمان علامهء جرجانی ص27) (غیاث) (مهذب الاسماء). صباح. سحر. غدوه. غدات. مقابل عشی: بکرهً و عشیاً(قرآن 19/11). مقابل اصیل: بکرهً و أصیلاً (قرآن 25/5).
- بکرهء حساب؛ صبح محشر است. (انجمن آرا).
- بکرهء حیات؛ کنایه از ایام شباب. (انجمن آرا).