«لغت نامه دهخدا»
[بُ بِ] (ع ص، اِ) مرد سبک گیر. (منتهی الارب). مرد سبک دست که چیزی بر او مخفی نماند. || شخص سبک و چست در سفر و کمک کننده. (از ذیل اقرب الموارد بنقل از لسان). ج، بَلابل. (منتهی الارب).