بلاچین

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) بلاچیننده. بلاگردان. || کنایه از صدقه و قربانی باشد. (از آنندراج) :
شکر می شد لب او را بلاچین
که حرفش بود همچون نام شیرین.
فوقی یزدی (از آنندراج).