بلارسیده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ / رِ دَ / دِ] (ن مف مرکب)دچاربلاشده. مبتلی به آزار و رنج :
کآن پیرزن بلارسیده
دور از تو بهم نهاد دیده.نظامی.