بلاش اول

«لغت نامه دهخدا»

[بَ شِ اَوْ وَ] (اِخ)بیست ودومین پادشاه اشکانی (51 یا 52 تا 78 م.) پسر و جانشین ونن دوم. بلاش آخرین پادشاه بزرگ اشکانی است. پس از فرونشاندن شورشهای داخلی، سلطنت آذربایجان را به برادرش پاکر داد، و ارمنستان را گرفته به برادر دیگر خود تیرداد واگذاشت. نرون امپراطور روم، کوربولو را مأمور بازگرفتن ارمنستان کرد. جنگ ایران و روم بر سر این ناحیه از 54تا 63م. دوام یافت. سرانجام طرفین صلح کردند و قرار شد تیرداد پادشاه ارمنستان باشد ولی تاج سلطنت را در روم از نرون بگیرد. پذیرایی از تیرداد در روم بسال 66 م. بسیار مجلل بود و از آن زمان سلاطین ارمنستان از خاندان اشکانی ولی تابع روم بودند. صلحی که در زمان بلاش بین ایران و روم برقرار شد تا سال 115 م. که امپراطور ترایانوس به ایران حمله کرد، دوام یافت. گویند اوستا را که در زمان حملهء اسکندر مقدونی پراکنده شده بود، جمع آوری کرد. بعد از بلاش اول دورهء آشفتگی سخت و ممتدی پیش آمد. (از دایره المعارف فارسی) (از فرهنگ فارسی معین). و رجوع به خرده اوستا ص32 و تاریخ ایران باستان ص2459 و فرهنگ ایران باستان ص 7 شود.