بلا گرداندن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ گَ دَ] (مص مرکب) دفع بلا کردن. دور کردن بلا. دور داشتن بلا :
که جبر خاطر مسکین، بلا بگرداند.
(گلستان).
دعای زنده دلانت بلا بگرداند
غم رعیت درویش بردهد شادی.سعدی.
میسوزم از فراقت رو از جفا بگردان
هجران بلای من شد یارب بلا بگردان.
حافظ (از آنندراج).