بلالی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ ] (اِخ) ابوطاهر محمد بن علی بن بلال، از اصحاب امام یازدهم و از منکران وکالت ابوجعفر عمری که خود را بجای ابوجعفر وکیل امام غایب میخوانده است، و پیروان او را بلالیه میخواندند. (از حاشیهء عباس اقبال بر خاندان نوبختی ص235). و رجوع به کتاب الغیبهء طوسی ص260 و احتجاج ص245 و ریحانه الادب ج 1 ص174 شود.