«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع اِ) جِ بَلّوق. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). زمین که هیچ نرویاند. (آنندراج). رجوع به بلوق شود. || جِ بلّوقه. (اقرب الموارد). رجوع به بلوقه شود.