بلامالک

«لغت نامه دهخدا»

[بِ لِ] (ع ص مرکب) (از: ب + لا (نفی) + مالک) بدون صاحب. بی خداوند. (فرهنگ فارسی معین). بلاصاحب. بی صاحب.
- اراضی بلامالک؛ زمینهای بی صاحب. زمینهای بی مالک.