بلبال

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) اسم مصدر است از بِلبال، شدت اندوه و غم و وسوسه. (از منتهی الارب). غم و اندوه دل. (دهار). اندوه و غم شدید. (غیاث). ج، بَلابِل. (منتهی الارب) :
از گل ساکن شود بلبال بلبل
نه از زیر و بم چنگ چکاوک.هندوشاه.
|| گرگ. (منتهی الارب). ذئب. (ذیل اقرب الموارد از صغانی).