بلبان

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (اِ) نام سازی که به اشتراک لب و دست می نوازند و بهمین سبب آن را به هندی منه چنگ گویند. (از غیاث اللغات) (از آنندراج). قسمی ساز که با لبها آن را نوازند. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به بالابان شود :
آزاده شود جان من بیدل ازین غم
هرگه بلبان را به لبانت برسانی.سیفی.
|| برخی آنرا به معنی انغوزه دانند. (از غیاث اللغات) (از آنندراج).