بلبل کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ کَ دَ] (مص مرکب)گویا کردن و بر سر شور آوردن، متعدی بلبل شدن. (از آنندراج) :
سواد جوهر آئینه بلبلش کرده ست
وگرنه طوطی من گفتگو چه میداند.
محمدقلی سلیم (از آنندراج).
|| عاشق کردن. || آشفته کردن. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین).