«لغت نامه دهخدا»
[بَ بَ] (ص مرکب) دارای گوش پهن و بزرگ. (از فرهنگ فارسی معین). بلبله گوش. بله گوش (درتداول مردم قزوین). و رجوع به بلبله گوش و بلبلی شود.
