«لغت نامه دهخدا»
[بَ لَ حی یا] (ع اِ) جِ بَلحیّه. قلاده ها و گردن بندها که از بلح سازند. (از ذیل اقرب الموارد از لسان). || عطرهای گوناگون که در آنها بلح (غورهء خرما) آمیزند. (یادداشت مرحوم دهخدا). و رجوع به بلحیه شود.