بلخان

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) نام دو رشته کوه است در شمال شرقی ایران میان خراسان و ترکستان شوروی و در شرق دریای خزر، که از مشرق به مغرب کشیده شده است و بنام بلخان کبیر و بلخان صغیر نامیده میشود. ظاهراً نام بلخان را ترکها به اروپا برده به کوههای بالکان و شبه جزیرهء بالکان اطلاق کردند. (از فرهنگ فارسی معین و دایره المعارف فارسی) :سلطان ماضی ایشان را به بلخان کوه انداخته بود. (تاریخ بیهقی ص62). بازنگردند از دم خصمان تا آنگاه که در کوه بلخان گریزند. (تاریخ بیهقی ص449). به خوارزم و بلخان کوه نزدیک باشیم. (تاریخ بیهقی ص452).