بلدالامین

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ دُلْ اَ] (ع ترکیب وصفی)(ال...) شهر امن. || (اِخ) کنایه از مکهء معظمه. (از آنندراج). مکه. (دهار). بلد امین. البلدالحرام. القری. و رجوع به بلد امین شود :و هذا البلدالامین. (قرآن 95/3)؛ و سوگند به این شهر امن (مکه).