«لغت نامه دهخدا»
[بِ لَ ءِ فِلْ یَ] (ق مرکب) (از: ب + لطائف + ال + حیل) با حیله های لطیف. با تدبیرهای نیکو. (فرهنگ فارسی معین): بلطائف الحیل می کوشید محبت او را بخود جلب کند.