«لغت نامه دهخدا»
[بَ غَ] (ع اِ) نهایت حماقت، و گویند آن بدین معنی است که شخص احمق با حماقت خود بدانچه میخواهد دست یابد. (از ذیل اقرب الموارد از تاج). بَلغ. و رجوع به بلغ شود. || مخفف بلاغت. (غیاث) (آنندراج).