بلفتوح

«لغت نامه دهخدا»

[بُ فُ] (اِخ) صورتی است از ابوالفتوح : و نسختی از آن به مدینه السلام به دارالخلافه فرستادند و بلفتوح اسفرائینی را از حضرت خلافت مهجور کردند. (کتاب النقض ص486). رجوع به ابوالفتوح شود.