بلفضول

«لغت نامه دهخدا»

[بُ فُ] (اِ مرکب) (از: بل + فضول) بوالفضول. ابوالفضول. صاحب فضل بسیار. بسیار فضول. پرفضول. (فرهنگ فارسی معین) :
بلفضولی سؤال کرد از وی
چیست این خانهء شش بدست و سه پا.سنائی.
اندرین دهر بلفضولی چند
از بر دو فذلک ترفند.سنائی.