بلک

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لُ] (ص) چشم بزرگ برآمده. (برهان) (هفت قلزم) (آنندراج) :
پی نظارهء بزمت که باغ فردوس است
بلک شده همه را دیده چون سر انگور.
بدر جاجرمی.