بلکا

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ترکی، ص، اِ) دانا. (شرفنامهء منیری). حکیم و دانشمند. (دیوان لغات الترک از حاشیهء تاریخ بیهقی چ فیاض ص155). بلگا. و رجوع به بلگا شود. || اشتربچه. (شرفنامهء منیری).