بلکفه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کِ فَ / فِ] (ع ص مرکب، اِ مرکب) مشتق از بلاکیف است، و در اصطلاح علم کلام، قائل بودن به وجود محسوس است بر روش اشاعره در بحث رؤیت. (از برهان) (از آنندراج) (از فرهنگ فارسی معین) :
قد شهوه بخلقه فتحوفوا
شفع الوری فتسندوا بالبلکفه.
جارالله زمخشری.