بلند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ / بِ لَ] (اِ) چوب بالائین درِ خانه. اسکفه. (برهان) (آنندراج). چوب چهارم که از سه چوب دیگر دروازه بالا باشد. (غیاث). سردر. بلندین. پلندین :
از هیبت ار کند به در خارجی نظر
بفتد بر آستان در خارجی بلند.سوزنی.
|| چارچوب و پیرامن در خانه. (برهان) (آنندراج). بلندین. پلندین.