بلند گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ گُ تَ] (مص مرکب) به جهر سخن گفتن. مقابل آهسته گفتن. (یادداشت مرحوم دهخدا) : و در نماز «بسم الله» بلند گویند. (کتاب النقض ص463).
- به بانگ بلند گفتن؛ به صدای بلند سخن گفتن. به جهر آواز دادن :
سرم خوشست و به بانگ بلند می گویم
که من نسیم حیات از پیاله می جویم.
حافظ.