بلندمحل

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ مَ حَ / حَل ل] (ص مرکب)دارای جا و مقام و درجه و وضع بلند. (ناظم الاطباء). بلندمرتبه. بلندمکان :
زهی ز خدمت تو آسمان بلندمحل
زهی ز سایهء تو آفتاب روی شناس.
کمال اسماعیل (از آنندراج).