بلندیگه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ گَهْ] (اِ مرکب) مکان بلند. جای مرتفع :
پدید آمد از دامن ریگ خشک
بلندیگهی سبز با بوی مشک.نظامی.