بلوره

«لغت نامه دهخدا»

[بَلْ لو رَ] (ع اِ) واحد بلور. یکی بلور. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به بلور شود. || (ص) الاعور البلوره؛ آنکه چشمانش برآمده باشد. (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر