بلوغت

«لغت نامه دهخدا»

[بُ غَ] (از ع، اِ) رسیدن به حد مردی. رسیدن کودک. (از آنندراج ذیل بلوغ). بلوغ : هم بدین سبب است که کودک الثغ چون به حد بلوغت رسید، فصیح گردد. (ذخیرهء خوارزمشاهی).
چون به ریش آمد و بلوغت شد
مردم آمیز و مهرجوی بود.
سعدی (از آنندراج).