بلوکات

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) جِ بلوک به سیاق عربی، و در فارسی غیر فصیح به حساب آید. (از فرهنگ فارسی معین). چند ده که با هم تعلق داشته باشد و به هندی پرگنه گویند. (از غیاث): و آنچه از پیشکش و انعام ضبط شود از یک تومان بدین موجب قسمت میشود :...صاحب جمع؛ سه هزار دینار... مهتران بلوکات خاصه و انبار؛ یکهزار دینار. (تذکره الملوک چ دبیرسیاقی ص55). و رجوع به بلوک شود. || طوایف و خلایق. (ناظم الاطباء).