«لغت نامه دهخدا»
[بَ لَهْ] (ع مص) ابله شدن. (منتهی الارب) (المصادر زوزنی). ضعیف گشتن عقل، و چنین شخصی را ابله گویند. (از اقرب الموارد). بَلاهه. بلاهت. || درماندن، گویند بله عن حجته؛ یعنی درماند از حجت آوردن. (منتهی الارب).