بنات

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) جِ ابنه، یعنی دختر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (ترجمان القرآن). || جِ بنت، یعنی دختر و آن مؤنث ابن نیست بلکه صیغهء جداگانه است و منسوب بدان بِنْتی و بنوی درآید. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (ترجمان القرآن) (از اقرب الموارد) :
حاسدم گوید چرا خوانند کمتر شعر من
زان تو خوانند هرکس هم بنات و هم بنین.
منوچهری.
کس نیارد یاد از آل مصطفی
در خراسان از بنین و از بنات.ناصرخسرو.
دیدی قضای مرگ برون رفتن از جهان
نا دیده چهرهء تو بنین و بنات تو.
مسعود سعد.
از نفایس ذخایر و زواهر جواهر و بنات و معادن... چیزی یافت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص274). و دایهء ابر بهاری را فرمود تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. (گلستان).
گر اقتضای زمان دور باز سر گیرند
بنات دهر نزایند بهتر از تو بنین.سعدی.