بناگوش کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ کَ دَ] (مص مرکب)آنست که چون طفل متولد شود، ماماچه که آن را بتازی قابله گویند، انگشت در دهان طفل کرده و کامش برمیدارد. (انجمن آرای ناصری) (آنندراج). سق یا کام کودک برداشتن. (یادداشت مرحوم دهخدا). بردن ماماچه انگشت را در دهان کودک نوزاد و کام او را برداشتن. (ناظم الاطباء) :
مادر ملک ز پستان شرف شیر دهد
هر کرا دایهء لطف تو بناگوش کند.
سیف اسفرنگی (از انجمن آرا).
|| کنایه از طاعت و انقیاد کردن هم هست. (برهان) (ناظم الاطباء) (حجت ساطع از آنندراج).