«لغت نامه دهخدا»
[بَ نی یَ] (اِخ) فرقه ای از غلاه شیعه که پیرو بنان سمعان تمیمی بودند. اعتقاد آنان بر این بود که باری تعالی در علی حلول کرد و پس از وی در پسرش محمد بن حنیفه و پس از او در پسرش ابوهاشم و پس از او در بنان و نیز گویند: خداوند نیز فناپذیر است بجز «وجه خدا» بدلیل آیهء و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام در آیهء 27 سورهء الرحمان. (از کشاف اصطلاحات الفنون) (از تعریفات جرجانی).